اینجا قفس نیست نفس بکش

چه بگویم امروز عید است

tabebanafshe — Sat, 28 Nov 2009 07:59:41 GMT

عید قربان مبارک

بدرقه

tabebanafshe — Sat, 10 Oct 2009 09:47:18 GMT

یک غزل خواهم رفت

تا سراشیبی اندیشه ی مرگ

تا خدایی که همین نزدیکیست

با عطشهای نفس

در پی بلعیدن اکسیژن درد

نیست در بدرقه ام

سایه ی افتاده ی مرد

...

چون که عاشقی بخوان

tabebanafshe — Sun, 06 Sep 2009 09:18:57 GMT

((حرف های ناتمام))

کو ستاره ای که چشم را ...

هیچ بگذریم

حرف تازه ای نبود

مثل این نگاه های مانده ی تو که

حرف تازه ای نداشت

مثل هر روز اخم کردنت

مثل هر روز التهاب داد و فریاد کردنت

وای خسته ام

نه! فکر بد نکن. از تو خسته نیستم

از خودم

از وجود خالی از سرور و شادیم

باز حرف های کهنه تازه شد

زخم رنج اخم های بی دریغ تو

در حدیث نفی عاطفه

مرور شد

کاش بیش از این

دست رد به سینه ام نمی زدی

با نگاه های خشمگین خود

به عشق من

افترا نمی زدی

نه! داد نمی زنم

من کیم، عاشق نگاه های تلخ تو

با تو آرامتر از خودم حرف میزنم

اخم کن

دوباره قهر کن

ناز کن نخند

زهر چشم تو

چون عسل به کام من حلاوت است

شعله ی خشونت حرف های تو

در دلم به معنی صداقت است

ناز لحظه های بی کسی من

حرف های خورده ی دلم

معده ی مرا عجیب نفخ داده است

کاش گوشهای تو

سمعکی نداشت

تا مدام

حرف های خورده را

عُق نمی زدم

حال من دو باره بد شده

ای طبیب سنگ دل

گوش کن

حرف اولم چنین تمام می شود!

کو ستاره ای که چشم را

از پس نگاه تو، خواب میکند

دلنوشته

tabebanafshe — Wed, 27 May 2009 11:04:18 GMT

نامه ای برای دوستی که می شناسیمش

هیچ چیز به این اندازه جانم را به آتش نمی کشد که حرفهایم غریبانه تر از خودم در فضای گوشهایت چرخ می خورند. از خودم، از تمام حرفهایم، از نوشته های بی سرو تهم، از شعرهای وزن دار کلیشه ام ، از نگاههای اشک آلودم خسته شده ام. دنیا را به خاموشی و چشم هایم را به خواب و قلبم را به سردی، هر بار که نمی شنوی، هل میدهم تا شاید در خودم بمیرم ولی چیزی، دستی بر سرم می کشد، چیزی شبیه امید هرچند عجیب است.

با خودم می گویم کجا و چرا در صمیمانه ترین حرفهایم به استعاره های کهنه ای می رسم که سالهاست با تاریخ مرده اند. با خود می اندیشم کی و چگونه شد که نغز حرفهای آبدارم، مرداب گفته های تکراری اشعاری شد که فریادم را در خود می شکند.

سرم گیج می رود از تازیانه ی پوسیده ای که بر تنم می خورد، چشم هایم به سیاهی گراییده است از انشاء شعرهایی که حس مرا می کشند، از نمایاندن تصویری که گویی برایم مرده است.

جانم، نه برای اینکه تو گفته ای،نه، برای اینکه خودم فهمیدم که چقدر بی دریغ احساسم را در قالب غزلهایی و یا نوشته هایی از خودم تارخ مصرف گذشته تر بیان می کردم، هماره از درد می کوبد.

مرا ببخش که فریادم آسان مرد. مردن همیشه بد نیست گاهی سرآغاز زندگی ای دوباره است و این مردن من برای شروعی تازه، تولدی نوتر و گرایشی جدیدتر است. تنها، دستهایم، دستهای تو را می طلبد و اگر رهایشان کنی، این مردن برای همیشه، مردن است.

تو...

tabebanafshe — Tue, 11 Nov 2008 06:27:18 GMT

تو

دین گمنامی هستی

که دستان شناخت

آلوده ات نکرده است.

شاید آغاز یک خداحافظی و شاید هم پایان یک سلام

tabebanafshe — Mon, 10 Nov 2008 05:12:18 GMT

سلام به دوستان خوبم

میشه به این وبلاگ سر بزنید و دوست تازه کارم را راهنمایی کنید

اندیشه ی عشاق

راستیادش ممکنه دیگه هرگز وبلاگ نویسی نکنم اما دوست دارم هر وقت از زجرهای

و دردسرها و مکافاتهای زندگی خسته شدی به وبلاگم سری بزنی و نفسی تازه

کنی .

من به همتون سر میزنم اما مطمئن باشید که هستم نظر میذارم و

درباره شعرهاتون صحبت میکنم پس هر وقت به روز شدید حتمن باخبرم کنید.

دوستتان دارم

شادی خوشدل

شعر

tabebanafshe — Thu, 04 Sep 2008 15:20:18 GMT

شعر

عاشقانه ي شبهايي ست

كه بي تو ميخوابم

هرچند چرخ چشمهايت

بر محور نديدن ميچرخد

باز هم موج بي وزني

tabebanafshe — Mon, 14 Jul 2008 11:28:18 GMT

سلام به دوستان خوبم

مدتي است كه به شعر سپيد علاقه مند شدم هرچند ميدونم كه براي هميشه با روحيه ام سازگار نيست و هيچ چيز نميتواند جاي غزل را پر كند اما بگذاريد مدتي هم به ساز شعرهاي بي وزن برقصيم.

و اما شعر ...

قاف

قلبم براي تو تنگ بود

وقتي هنوز،

باليدن چشمهايت را ميديدم

كه پرواز خواهي كرد

بر فراز قله هايي كه دست قاف را از پشت بسته اند

و امروز

با زخمي بر بالت

يادم آمد

همينجا

از همين اسطوره هايي كه درخاكند

شنيدم

سيمرغ عطار هم قاف را نديده اند

*********************************

نگاه

حالا كسي در انتهاي نگاه تو ايستاده است

در زير شرشر چشمهاي تو

تقديس يك سبد گل يخ آرميده است

بويي مي آيد

چاي دارچين تنت

توي نعلبكي آغوش سبزه ها

و...

امتداد من

ابتداي درد

ممنونم دوستان هميشه همراه پست بعدي شعر نخواهد بود بلكه دردودلي است با شما از دلي كه حتي در اوج غصه نيز ميخندد حتمن براي پست بعدي حاضر باشيد چون خيلي جالبه؟

چشمهاي تو

tabebanafshe — Thu, 12 Jun 2008 06:18:18 GMT

شب

در ترانه هاي من

به صبح ميرسد

و گويي

كسي، در حاشيه ي تاريكي

به سوسوي شمعي فكر ميكند

كه چشمهاي تو

دورنمايي را ساخته

سرنوشت

tabebanafshe — Thu, 15 May 2008 06:55:18 GMT

سرنوشت خيره سر بدجور ميتازد به من

گرچه هربار از قفا، ناجور ميبازد به من

ميزند از ضعف، لاف قدرت و هربار باز

صبر من ميبيند و از شرم مينازد به من

بس كه سختي ديدهام از زندگي در اين جهان

غصه و اشك نهاني، خوب ميسازد به من

دستي از ظلم فلك، دستي دگر از عدل او

با سماجت هريكي بي وقفه پردازد به من

تا نگيرم آنچه را از جان و دل ميخواهمش

هرچه سنگ خاره ميخواهد بياندازد به من

دل كه سهل است، سر به پاي آرزو خواهم نهاد

باز اگر ظلم و جفا از نو بيآغازد به من