اینجا قفس نیست نفس بکش

باز هم موج بي وزني

سلام به دوستان خوبم

مدتي است كه به شعر سپيد علاقه مند شدم هرچند ميدونم كه براي هميشه با روحيه ام سازگار نيست و هيچ چيز نميتواند جاي غزل را پر كند اما بگذاريد مدتي هم به ساز شعرهاي بي وزن برقصيم.

و اما شعر ...

قاف

قلبم براي تو تنگ بود

وقتي هنوز،

باليدن چشمهايت را ميديدم

كه پرواز خواهي كرد

بر فراز قله هايي كه دست قاف را از پشت بسته اند

و امروز

با زخمي بر بالت

يادم آمد

همينجا

از همين اسطوره هايي كه درخاكند

شنيدم

سيمرغ عطار هم قاف را نديده اند

*********************************

نگاه

حالا كسي در انتهاي نگاه تو ايستاده است

در زير شرشر چشمهاي تو

تقديس يك سبد گل يخ آرميده است

بويي مي آيد

چاي دارچين تنت

توي نعلبكي آغوش سبزه ها

و...

امتداد من

ابتداي درد

ممنونم دوستان هميشه همراه پست بعدي شعر نخواهد بود بلكه دردودلي است با شما از دلي كه حتي در اوج غصه نيز ميخندد حتمن براي پست بعدي حاضر باشيد چون خيلي جالبه؟

+ نوشته شده در دوشنبه 24 تیر1387ساعت 2:59 بعد از ظهر توسط دست نوشته ها (خوشدل) |

درباره وبلاگ

از کدامین حضور می پرسی
جمع ما مثل سایه ها سرد است
مثل پروانه های در پیله
مثل زخمی عمیق و پر درد است

از کدامین نهال می پرسی
باغ قلب تمام این مردم
مثل اشکها پر از شوریست
جاده های تمام این اطراف
پر شده از سکوت از دوریست

بس کن این پرسی و جواب را
بس کن
درد ما گفتن تمام غم است
واژه ها را نمی توان فهماند
هرچه از درد گفته ایم کم است

بگذر از کشف راز دلهامان
آب در هاون است می کوبی
زخم ما چرک و خون و دردآلود
زیر این زخم ما تو بگو
از کدامین نشانه می جویی

دوشنبه 20 آبانماه 1387
خوشدل

فهرست اصلی

صفحه نخست
ایمیل مدیر
آرشيو مطالب

آرشیو مطالب

آذر 1388
مهر 1388
شهریور 1388
خرداد 1388
آبان 1387
شهریور 1387
آرشيو

پیوندها